در هم نگریستند اما سرشار از مهربانی
چشم هاشان هر کدام پیاله ای پر از شراب سرخ
که در کام تشنه ی چشمان هم می ریختند
و کم کم بر هر دو لب
لبخندی آهسته باز می شد
لبریز از محبت سیراب از دوست داشتن
نه عشق دوست داشتن لحظاتی این چنین
خوب و شیرین و نرم خاموش گذشت
دوست داشتن از عشق برتر است
و من هرگز خود را
تا سطح بلند ترین قله های عشق های بلند
پایین نخواهم آورد...
دکتر علی شریعتی